"I don’t want to say... that I love someone so easily, if you are desperate to hear it, then find someone else."
"เราไม่อยากพูด....ว่าเรารักใครง่าย ๆ ถ้าอยากได้ยินมากนักละก็ หาคนอื่นแทนเราซะ"
That was what he said. Then he ran off.
นั่นคือสิ่งที่เขาพูด แล้วเขาก็จากไป
My legs felt numb... and I collapsed to the ground. He didn’t want to say it easily...
ขาของฉันรู้สึกชา...แล้วฉันก็ทรุดลงไปบนพื้น เขาไม่อยากพูดมันง่าย ๆ
How could he....?
เขาทำอย่างนั้นได้ไง?
I felt that...
ฉันรู้สึกว่า...
Maybe he is not the right guy for me...
บางทีเขาอาจจะไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับฉันก็ได้...
After that day, I stranded myself at home crying, just crying.
จากวันนั้น, ฉันขังตัวเองในบ้าน และร้องไห้ แค่ร้องไห้
He didn’t call me, although I was waiting.
เขาไม่ได้โทรหาฉัน, ถึงยังไง ฉันก็ยังรออยู่
He just continued handing me a little doll every morning outside my house.
เขายังวางตุ๊กตาไว้หน้าบ้านฉันทุก ๆ วัน
After a month, I got myself together and went to school.
หลังจากเดือนนึงจากนั้น ฉันรวบรวมตัวเอง แล้วก็ไปโรงเรียน
But what made the pain resurface was that I saw him on a street with another girl
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้ความเจ็บปวดของฉันกลับมาอีกครั้งก็คือ ฉันเจอเขาบนถนนกับผู้หญิงคนอื่น
He had a smile on his face, one that he never showed me as he touched the doll
เขามีรอยยิ้มบนใบหน้า, แบบที่เขาไม่เคยโชว์ให้ฉันเห็นตอนที่เขาจับตุ๊กตาที่จะให้ฉัน
I ran straight back home and looked at the dolls in my room, and tears fell...
ฉันวิ่งตรงกลับบ้านและมองตุ๊กตาในห้อง, แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
Why did he gave these to me..?
เขาให้ตุ๊กตาฉันทำไม?
Those dolls are probably picked out by some other girls..
เขาอาจจะเอาตุ๊กตาพวกนี้มาจากผู้หญิงบางคน
In a fit of anger, I threw the dolls around.
ด้วยความโมโหของฉัน ฉันขว้างตุ๊กตาพวกนั้นรอบห้อง
Then suddenly, the phone rang. It was him.
ในทันทีทันใดนั้น โทรศัพท์ดัง มันเป็นเขา
He told me to come out to the bus stop outside my house.
เขาให้ฉันออกมาที่ป้ายรถบัสหน้าบ้าน
I tried to calm myself down and walked to the bus stop.
ฉันพยายามจะทำใจให้เย็นลง แล้วเดินออกไปที่ป้ายรถ
I kept reminding myself that I am going to forget him, that it’s going to end.
ฉันบอกกับตัวเองว่า ฉันกำลังจ่ะลืมเขา เรื่องของเราจ่ะจบลง
Then he came into my sight, holding a big doll.
จากนั้นเขาเดินมาหาฉัน ในมือถือตุ๊กตาตัวใหญ่ ๆ เอาไว้
Jin: Jo, I thought you were pissed, you really came?
จิน:โจ, ฉันคิดว่านายจ่ะโกรธมาก แต่ว่านายออกมาจริง ๆ เหรอ?
I couldn’t help hating him, acting like nothing had happen and joking around.
ฉันไม่สามารถหายเกลียดเขาได้ ฉันทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็หยอกเล่นกับเขา
Soon, he held out the doll as usual...
ในไม่ช้าเขาก็ให้ตุ๊กตากับฉันเหมือนอย่างเคย
Me: I don’t need it.
ฉัน: ฉันไม่ต้องการมัน
Jin: What? ...why?
จิน:อะไรกัน?..ทำไมหละ?
I grabbed the doll from his hands and threw it on the road.
ฉันรวบตุ๊กตาจากเขาแล้วก็โยนมันทิ้งไปบนถนน
Me: I don’t need this doll, I don’t need it anymore!! I don’t want to see a person like you again!
ฉัน: ฉันไม่ต้องการมัน ไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว!! ฉันไม่อยากเจอคนอย่างนายอีกต่อไป!
I spitted out all the words that were inside me. But unlike other days, his eyes very shaking.
ฉันเอาทุกคำพูดจากข้างในของฉันออกมา แต่ไม่เหมือนวัน อื่น ๆ ตาของเขากลับส่าย
"I’m sorry" He apologized in a tiny voice.
"เราขอโทษ" เขาพูดคำขอโทษด้วยน้ำเสียงเล็ก ๆ
He then walked over to the road to pick up the doll.
แล้วเขาก็เดินออกไปที่ถนนแล้วก็หยิบตุ๊กตาขึ้นมา
Me: You stupid! Why are you picking up the doll?! Just throw it away!!!
ฉัน: โง่จริง! ทำไมหยิบมันขึ้นมา!!! แค่โยนมันทิ้งไป
But he ignored me and just went to pick the doll.
แต่ว่าเขาไม่ได้สนใจ แค่เดินไปหยิบตุ๊กตาขึ้น
Then...
จากนั้น.....
Honk~ Honk~
บรืน~บรืน~
With a loud honk, a big truck was heading towards him.
ด้วยเสียงอันดัง สิบล้อคันใหญ่ก็วึ่งมายังเขา
"Jin! Move! Move away!" I shouted...
"จิน! หลบ! หลบออกไป!" ฉันตะโกน...
But he didn’t hear me, he squatted down and picked up the doll.
แต่ว่าเขาไม่ได้ยินเสียงฉัน เขาก้มลงไปหยิบตุ๊กตา
"Jin, move!"
"จิน!หลบไป"
HONK~!!
บรืน~!!
Boom!
ตูม!!
That sound, so terrifying.
เสียงนั้น ช่างน่ากลัวมาก
That’s how he went away from me.
นั่นคือวิธีที่เขาจากไปจากฉัน
That’s how he went away without even opening his eyes to say one word to me.
จากไปจากฉันโดยไม่เคยเปิดตาที่จ่ะพูดคำใด ๆ
After that day, I had to go through everyday with guiltiness and the sadness of losing him...
จากวันนั้น, ฉันจะต้องผ่านความรู้สึกผิดและความเศร้าเพราะว่าสูญเสียเขา...
And after spending two months like a crazy person, I took out the dolls.
และหลังจากที่ฉันใช้เวลา 2 เดือน เหมือนคนบ้า, ฉันหยิบตุ๊กตาขั้นมา
Those were the only gifts he left me since the day we started going out.
มันคือของขวัญอย่างเดียวที่เขาให้ตั้งแต่เราคบกัน
I remembered the days I spent with him and started to count the days when we were in love...
ฉันจำวันเหล่านั้นที่ฉันใช้เวลาอยู่กับเขา และเริ่มนับวันที่เราเคยรักกัน
One... Two... Three...
1...2...3
...Four hundred and eighty four. Four hundred and eighty five...
...484...485....
It all ended with 485 dolls.
แล้วก็หยุดที่ตุ๊กตา 485 ตัว
I then started to cry again, with a doll in my arms.
แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง พร้อมกับถือตุ๊กตาตัวนึงในแขนของฉัน
I hugged it tightly, then suddenly...
ฉันกอดมันอย่างแน่น, ทันใดนั้น....
"I love you~, I love you~"
"ฉันรักเธอ~ ๆ"
I dropped the dolls,shocked.
ฉันทำตุ๊กตาหล่น แล้วก็ช็อก...
I...lo..ve...you??
ฉัน.รั..ก..เธอ??
I picked up the dolls and pressed its stomach.
ฉันหยิบตุ๊กตาขั้นมาแล้วก็กดลงไปที่ท้องของมัน
"I love you~ I love you~"
"ฉันรักเธอ~ ๆ"
It can’t be!
เป็นไปไม่ได้!
I pressed all the dolls’ stomach as it piled on the side.
กดลงไปที่ท้องของตุ๊กตาทุกตัว แล้วข้าง ๆ ของฉันเต็มไปด้วยตุ๊กตา
"I love you~"
"ฉันรักเธอ~ "
"I love you~"
"ฉันรักเธอ~ "
"I love you~"
"ฉันรักเธอ~ "
Those words came out non-stop.
คำเหล่านั้นออกมาไม่หยุด
I... love... you...
ฉัน...รัก....เธอ...
Why didn’t I realize that?.
ทำไมฉันไม่รู้ตั้งแต่ตอนนั้น?
That his heart was always by my side, protecting me.
ว่าหัวใจของเขาอยู่ข้าง ๆ ของฉัน, ปกป้องฉันไว้
Why didn’t I realize that he love me this much?
ทำไมฉันไม่รู้ตั้งแต่ตอนนั้น ว่าเขารักฉันขนาดนี้?
I took out the doll under the bed and pressed it’s stomach,
ฉันหยิบตุ๊กตาอีกต้วหนึ่งใต้เตียง แล้วก็ กดท้องของมัน
that was the last doll, the one that fell on the road.
มันเป็นตุ๊กตาตัวสุดท้าย ตัวที่ตกบนถนน
It had his blood stain on it.
ยังมีคราบเลือดติดอยู่
The voice came out, the on that I was missing so much...
เสียงที่ออกมาเป็นเสียงที่ฉันคิดถึงมาก
"Jo... Do you know what today is? We’ve been loving each other for 486 days. Do you know what 486 is? I couldn’t say I love you... Um... since I was too shy... If you forgive me and take this doll, I will say that I love you... everyday... till I die...
"โจ...รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร? เรารักกันมา 486 วันแล้วนะ นายรู้ไหมว่า 486 คืออะไร? เราไม่สามารถบอกรักนาย....อืม...ตั้งแต่ที่ฉันอายเกินไป....ถ้านายให้อภัยเราและเอาตุ๊กตาตัวนี้ไป, เราจ่ะบอกว่า เรารักนาย...ทุกวัน...จนวันตาย
Jo... I love you..."
โจ...เรารักนาย...."
The tears came flowing out of me. Why? Why? I asked God, why do I only know about all this now?
น้ำตาหล่นออกมาจากฉัน ทำไม? ทำไม? ฉันถามพระเจ้า, ทำไมฉันถึงเพิ่งมารู้ตอนนี้
He can’t be by my side, but he loved me until his last minute...
เขาไม่สามารถอยู่ข้างกายฉันได้ แต่ว่าเขารักฉันจนนาทีสุดท้ายของเขา
For that, and for that reason... to me... it became courage... to live a beautiful life....
สำหรับนั้น, และสำหรับเหตุผลนั้น...สำหรับฉัน...มันกลายมาเป็น ความแกร่ง....ที่จ่ะมีชีวิตอยู่อย่างสวยงาม